(न) परिबर्तन (कविता); अजय ढुंगाना

(न) परिबर्तन

त्यो बदलिरह्यो,
एउटा सामान्य रितमा,
जसरी मौसम बदलिन्छ,
जसरी ऋतुहरु बदलिन्छन्
एक परिबर्तनका लागि |

एक दृश्य,
जो देखिएको छ मेरो नजरमा,
तिम्रो आखाको कोणबाट,
त्यही नदेखिन सक्छ,
त्यस्तै नदेखिन सक्छ,
म, मनको बदलाबको कुरा गर्छु,
जुन तिम्रो मस्तिष्कले नबुझ्न सक्छ,
तिम्रो मनले पनि नबुझ्न सक्छ,

मध्याह्न दिन र चिसो निद्रा; (कविता), भूपी शेरचन

मध्याह्न दिन र चिसो निद्रा

अखबारको ‘वान्टेड कालम’ –मा
म आफ्ना आउने दिनहरुको अनुहार खोजिरहेछु,
प्रत्येक जुलूस, सभा, भाषण
र नयाँ योजनाका फाइलहरुमा
पाइला टेक्ने आधार खोजिरहेछु—
नयाँ बजेटको ओठमा
खोजिरहेछु आश्वासन
रेडियो–घोषणासँग मागिरहेछु
सान्त्वनाका दुई शब्द
नयाँ पे–स्केलले नापिरहेछु
म आफ्नो परिवारको आयु;
प्रत्येक खाली सिटको सूचनाले
मलाई जवान बनाउँछ
प्रत्येक इन्टरभ्यूको परिणाम सुनेर
जीवन, काखीको पसीनाझैँ गन्हाउँछ,

गजल ११४, अजय ढुंगाना

           गजल    

जति लुट्न पनि नडराउने हातहरुलाई सलाम,

कालो पर्दा सेतो देख्ने रातहरुलाई सलाम,

वास्तविकता जे भयौ हाम्रौ अस्थित्वले भयौ,

लुटमा पनि छुट दिने साथहरुलाई सलाम,

चारलोक आफ्नौ ठान्छै, शक्तिशाली आफै भन्छौं,

चौधैं भुवन आफ्नो ठान्ने बातहरुलाई सलाम,

सत्ता आफ्नै भन्छौ क्यार, जनता हातको कठपुतली

आफ्नै जनतालाई दिएका घातहरुलाई सलाम,

आफ्नैं देश नेपालमा मर्म नेपालीको के थाहा र खोइ,

भ्रष्टतन्त्रले ल्याएको सराबी मातहरुलाई सलाम,

प्रथम चाह भ्रष्टचार कति गर्छौं अझ पनि,

यत्रतत्र वरिपरि पैसाका खातहरुलाई सलाम |

अजय ढुंगाना

मानिस ठूलो दिलले हुन्छ जातले हुँदैन; लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा

...............................................................
...............................................................
हे मेरी आमा ! मलाई तिमी सम्झँदिहोऊ नि !
हे मेरी मुना ! मलाई तिमी सम्झँदिहोऊ नि !
ईश्वर ! ईश्वर !! तँ मात्र मेरो वनमा साथी छस्,
मानिसभित्र ढुङ्गाको दिल तँ देख्ने माथि छस् ।
आगोको ज्वाला कताको होला ? डढेलो उठ्यो कि,
मरेकालाई झन् मार्न भनी डढेलो उठ्यो कि ?
नजीकै आयो मानिस यौटा लिएर चिराक
डाँकू पो हो कि ? भूत पो हो कि ? वनको खराब ।
पयोमा यौटा झुण्डेको सास के भर, के डर ?’
भएको बल गलाको पुग्छ चिराक पल्तिर ।
को रुन्छ, भनी भोटेले हेर्छ, देख्दछ बिरामी
मायाले भन्छ, ‘साथी र भाइ रहेछ हरामी ।
मेरो छ घर एक कोस पर, तिमी त मर्दैन,
म बोकी लान्छ, हुन्छ कि हुन्न ? फरक पर्दैैन ।’